گفتگوهای تنهایی

عرق شرم!

امسال روز مادر و روز معلم شانه به شانه ی هم ایستاده اند؛ یکی درخت جانمان را پرورده و دیگری درخت اندیشه مان را.

حیفم آمد وبلاگم دست خالی از این روزهای با عظمت عبور کند. بی هیچ آرایه ای این دسته گل را به مادرم و به تمام معلم های مهربانم تقدیم می کنم. دست بوس ایشان هستم.

مادر ببخش.

دستانم مثل همیشه خالی است.

از راه دور

جز گفتگویی کوتاه

و دسته گلی مجازی و بی بو

که می دانم آن را هم نخواهی دید؛

تحفه ای بیشتر نداشتم.

شرمنده ام مادر!

 

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن