گفتگوهای تنهایی

فرزند آفتاب

 

پا در جهان گذاشت *

فرزند آفتاب و زمین و نسیم و آب

یک ذره بود اما

جان بود نبض بود نفس بود

قلبش به خون سبز طبیعت نمی تپید

نبضش به خون سرخ تر از لاله می جهید

               DSCF8883

DSCF2384                 

این است کودک من و هرگز نگویمش

در قرنهای بعد

چنین و چنان شود

باشد طنین تپش های جان او

با جان دردمندی همداستان شود…

 

 


* بخش هایی از شعر «آفرینش» فریدون مشیری
 

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن