گفتگوهای تنهایی

درد قوت غالب مرد است …

بسم الله الرحمن الرحیم

نوشتن کار آسانی نیست. خاصه آن که نوشته ات مقابل چشمان دیگران هم قرار بگیرد. شاید به همین دلیل است که من سال هاست وبلاگ دارم اما وبلاگ نمی نویسم!

تلاش می کنم از امروز وسوسه ی نوشتن بر وسواس چی و چگونه نوشتن غلبه کند و این وبلاگ تهی رنگ کلمات را به خود ببیند. دعا کنید که خواندن نوشته های من از نخواندنشان بهتر باشد.

از سالگرد تولد و ازدواج و هر سالگرد مسخره ی دیگری بدم می آید. برای همین امروز را ـ که روز آغاز وبلاگ نویسی ام است ـ به خاطر نمی سپارم. چه فرقی می کند: چندمین روز از چندمین ماه از چندمین سال؟ مردی در تبعید ابدی روح چه نیازی به سالگرد تولد و ازدواج و هر سالگرد مسخره ی دیگری دارد؟

مردی در تبعید ابدی تنها و تنها به درد نیاز دارد تا تبعید بودن خودش را فراموش نکند. و چه آهنگ گوشنوازی دارد:

مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/ مرد/ درد/…

درد قوت غالب مرد است. باید بسازد مرد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن