فرهنگ و اندیشه

بهینه سازی مصرف عمر!

بیایید فرض کنیم ارث قابلی به شما رسیده است. شما با این ارث چه‌کار خواهید کرد؟ چند درصد احتمال دارد از پذیرفتن این ارث خودداری بکنید؟ مثلاً بگویید من مایلم جرینگ جرینگ دارایی‌هایم حاصل دسترنج خودم باشد؟ نیشتان بازشده است؟!
من هم مثل شما فکر می‌کنم. کمتر کسی پیدا می‌شود که از پذیرفتن بار مسؤولیت خرج کردن مال بادآورده شانه خالی کند و مثلاً افه‌ی «پیف‌پیف بو می ده» دربیاورد!
وقتی صحبت از ارث می‌شود معمولاً ذهنِ مال دوستِ دنیاپرست ما متوجه مال‌ومنال دنیوی ــ آن‌هم از جنس ریالی ــ می‌شود؛ اما ارث ــ حتی اگر دنیوی باشد ــ همیشه پول نیست. ارث می‌تواند معنوی باشد. ارزشمند بودن یا نبودن میراث معنوی نیز به نوع نگاه ما بستگی دارد. گاه ارزش یک میراث معنوی از ارزش «کوه نور» بیشتر است.
«تجربه» یکی از ارثیه‌های ارزشمند معنوی است. تجربه میراث گران‌قدری است که ما را از پیمودن راه‌های رفته شده بی‌نیاز می‌کند. تجربه ثروت بی‌مانند «وقت» را در حساب اندوخته‌ی ما ذخیره می‌کند. این‌که «وقت» را ارزشمند بدانیم یا نه بستگی به نوع نگاه ما دارد؛ و این‌که کفه‌ی تجربه در مقابل کفه‌ی پول چقدر بالا یا پایین برود بستگی به نوع نگاه ما دارد.
تجربه می‌تواند «تجربه‌ی شخصی» خودمان باشد و یا تجربه‌ی دیگرانی که عمر و توانشان را برای پیمودن یک‌راه و دیدن سرانجام آن گذاشته‌اند. حتماً شما نیز با من هم‌عقیده‌اید که هر دو نوع تجربه ارزشمند هستند و می‌توانند در بهبود شرایط زندگی ما و بهره‌برداری بهتر از منابع و دارایی‌های ما مفید واقع شوند. تمدن بشری چیزی جز انباشت تجربه نسل‌های مختلف نیست. مولا علی علیه‌السلام می‌فرمایند: العقلُ حفظُ التجاربِ.
آیا می‌توان چشم بر تجربه‌های دیگران بست و همه‌چیز را شخصاً تجربه کرد؟
آیا انسان عاقل از پذیرفتن میراث ارزشمند تجربه و تملک این دارایی عظیم شانه خالی می‌کند؟
آیا درست است که چشم خود را به راه‌های رفته‌ی دیگران ببندیم و خود پای در راه نهیم؟


***
تجربه میراث گران‌قدری است که گاه در اثر لجاجت و غرور جوانی به هدر می‌رود.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

‫۲ نظرها

  1. موافقم دوست دیرین.
    خیلی از هزینه های جریانات و نوسانات این مملکت گل و بلبل از عدم توجه به تجربیات پیشینیان است. جایی که تاریخ را نادیده بگیرند بهتر از این نمی شود.

    1. ممنون علی جان!
      کنایه ی سیاسی شما را کاملا قبول دارم؛ اما معتقدم عدم استفاده از تجربه ی بزرگترها درد مشترک همه ی ایرانیان است و این معضل بزرگ در شئون مختلف زندگی فردی و اجتماعی ما قابل رویت است…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن